بينايي

يادمه چند وقت پيش كليپي ديدم از يه كور مادر زاد كه بعد از هشت سال تونست ببينه، لحظه يي كه چشماشو باز كرد و براي بار اول شروع كرد به ديدن ، يكي از اون لحظه هاست كه هيچوقت يادم نميره، اونقدر خوشحال بود كه جز گريه كاري نميتونست بكنه، تمام چيزهايي كه تو ذهنش ساخته بود و با چيزي كه ميديد انطباق ميداد ، خيلي سخت بود واسم كه بفهمم تو اون لحظه به چي فكر ميكرد اما از يه چيزي مطمئن بودم، اونم اين بود كه اگه ازش ميپرسيدم اين يه دقيقه از وقتي كه ديدي رو دوست داشتي ، يا اون چند سالي كه چشمات جايي رو نميديد؟ جوابش اون يه دقيقه بود، اون همه سال كه حتي ارزش يه دقيقه بعدش رو نداره،خيلي از ماها نميدونم كه وقتهايي از زندگيمون مثل همين سال ها ست، موقعي ميفهميم كه فقط و فقط يك دقيقه بعدش و حس ميكنيم،، روشنايي و بينايي بزرگترين هديه ايي هستش كه يه نابينا ميتونه داشته باشه.

قسمتی از بوم رنگ...